Gratis Gezeik (4)

Eén van de leuke kenmerken van mijn eigen brein, is dat ie heel vaak een liedje bij een situatie sleept. Zo heb ik nu dus alweer dágen ‘de uwv-man, de uwv-man, de uwv-man die brengt alles bij je thuis’ in mijn hoofd; naar de aloude maar vast nog wel bekende SRV-commercial uit de jaren 70.

Ik zal het nu niet hebben over een mislukte ‘afspraak’, en de manier waarop ze afspraken in herinnering brengen bij het UWV. Wel jammer, want het is lichtelijk bizar. Maar anders wordt dit verhaal wel weer erg lang.

SRV UWV-man me belde afgelopen donderdag, en het was ook nog meer bizar hoe hij dingen verdraait.
Verleden blogpost vertelde ik over de afgewezen aanvraag voor opname in het doelgroepregister. Ik had hem tijdens het gesprek willen vragen, waaróm ik (en ik heb begrepen via via velen in de WIA met mij) niet in dat register mag. Maar dat vergat ik.
Ik heb hem wel verteld, dat omdát ik daar niet in mag, ik geen toegang heb tot voor mij geschikte parttime banen. Want die worden grotendeels apart gehouden voor de mensen die wel in dat register staan ingeschreven. De weinige andere parttime banen die ik met moeite kan vinden, zijn ofwel veel te ver; laatst een hele leuke vacature in Breda bijvoorbeeld – alleen: hoe kom ik daar, als ik last heb van mega-dizzyness in het OV, en dat dan ook nog eens met ruim 3 uur reistijd per dag. Niet te doen, helaas. Ik had dat zelf ook wel graag anders gewild, tbh.
Voor wie het niet meer weet: ik kan max. 4 uur per dag werken, dat is ook door het UWV zelf geaccepteerd.

In plaats van dat hij me te hulp kwam hierbij, zei hij nu doodleuk, dat ik dan maar op zoek moet gaan naar banen van minimaal 24 uur per week. Terwijl iedere koekkoek weet, dat werkgevers dan in 99% van de gevallen eisen dat je dan 3 volle dagen werkt.
Hij wilde dan ook dat ik binnenkort daarover maar met de arbeidsdeskundige ga praten.
Natuurlijk gaf ik aan dat dit niet kan. Al verleden jaar heb ik per officieel formulier aangegeven, dat mijn medische toestand verslechterd is, zowel qua vermoeidheid als dizzyness (hangt ook veel met elkaar samen).

Vooral de laatste tijd heb ik weer veel moeite met doorslapen, mede dankzij hun eigen idioterie en krommiteiten, en nu zei hij dat ik weer een dag/nachtritme moet gaan opbouwen.
Wut!? Ik héb een dag/nachtritme, ik kan alleen een deel van de tijd niet slapen. Dat is toch echt iets heel anders.
Vervolgens beweerde UWV-man, dat ik weer structuur in mijn leven moet krijgen. Want dat vrijwilligerswerk was daarvoor niet voldoende natuurlijk.
Wat. Een. Gelul.


Als er IEMAND is met structuur in d’r armzalige leventje, ben ik het wel. Ik ga op normale-mensentijden naar bed, sta op normale-mensentijden op, ik eet op normale-mensentijden, whatever.
Ik kon er niet eens meer op reageren, zó ontzettend achterlijk vind ik dit soort kletspraat.
De domheid, de kromheid…. Ik word er gek van. En moe. En moedeloos, want dit gaat nu al 16 fokking jaar zo. Van de ene jobcoach naar de andere kutbaan. En steeds weer die UWV-mensen, de advizeuren, de asociale dienstlui, van het ene ridicule traject naar het andere.
En Altijd Maar Weer dat enorme gelul over structuur. Structuur in je broekje!

Ik maakte er meteen een Gratis Tekening van, maar die is alweer uitvliegende naar een volgende eigenaar: (tekst gaat verder onder afbeelding)

Hoe vaak ze mij wel niet gevraagd hebben, hoe laat ik ‘s ochtends opsta…………………………..
Het enige dat ik nog wil, is met mijn hoofd op mijn toetsenbord slaan. Of tegen een betonnen paal. Whatever, het is mij om het even, als ik die UWV-man maar uit mijn hoofd krijg.

Door al die vreemdsoortige lichamelijke dingen die ik heb, en waarvan niemand weet wat het is, heb ik een hevige gevoeligheid voor bepaalde dingen. Okee, komt ook doordat ik autistisch ben, maar het wordt de laatste paar jaar steeds heviger, vooral de laatste anderhalf jaar vind ik de verandering verbijsterend bij tijd en wijle. Bij het minste of geringste nare geurtje ben ik al misselijk, bijvoorbeeld. Meer intiemere details zal ik achterwege laten (ik kan me voorstellen dat jullie dat heel erg jammer vinden).
De relatie met dit gesprek?
Ergens halverwege was hij aan het woord, en opeens had ik de bijzonder heftige gewaarwording, dat hij IN MIJN HOOFD praatte. Alsof zijn stem, of misschien zelfs hijzelf, in mijn hoofd was……..
En hoewel hij geen onaangename stem heeft (wel als hij irri wordt btw), vond ik het echt erg vervelend. Bijna obsceen, mense! Gelukkig voor mij was het gevoel weer vrij snel weg.

Wat is nu de afspraak?
Ik moet eerst met mijn psych / Voorzet overleggen over vervolg, want ook dat gaat niet goed (hi, als je meeleest: ik mail je morgen). De uitkomst daarvan moet ik aan hem doorgeven. En dan over twee maanden hebben we weer contact. Misschien/waarschijnlijk moet ik dan in het zoveelste jobcoachings ‘Naar werk’ traject.
Ik verheug me er nu al niet op.