VKBlog: Hulplijnen

Laatst (heel lang geleden eigenlijk) zag ik een tweet voorbijkomen van een kunstenaar, waarin ze trots een tekening liet zien die ze gemaakt had. Bijgevoegde tekst: Helemaal zonder hulplijnen gemaakt!

Op Instagram zie ik dat ook met enige regelmaat voorbijkomen, en ook elders wordt door vaak ook anderen geroemd dat de kunstenaar het helemaal uit de losse pols deed.

Dat is natuurlijk hartstikke knap en goed, en soms zelfs wonderbaarlijk. En prima als men dat zo aankondigt; you do you, bbs!

Aan de andere kant wil ik nu toch even een lans breken voor: Het Gummetje. (tekst gaat verder onder foto)

Mijn Gummetjes.


Hulplijnen zijn, voor de mensen zonder timmermansogen en getrainde tekenspieren, vaak heel handig. Zeker als je nog maar net begint, of je onzeker voelt over hoe je de tekening wilt gaan maken: neem je potlood en schets er op los!

Sowieso is tekenen (en schilderen, en autorijden, en schrijven, en weet ik veel wat al niet meer) een kwestie van het vaak doen. Des te vaker je iets doet, des te beter het zal gaan. Het vergt gewoon oefening. En dat je daarbij hulplijnen gebruikt, is dus helemaal niet erg.

En ook later, als je al helemaal doorgeoefende tekenaar bent, kun je ze met een gerust hart blijven gebruiken. Als jij dat prettig vindt. Dat maakt je geen mindere tekenaar.
En, omdat er zoiets prachtigs bestaat, in velerlei uitvoeringen ook nog!, als Het Gummetje, kun je ze na afloop prima weghalen, zonder dat het zichtbaar is.

Trouwens, er zijn zelfs kunstenaars die juist die lijnen laten staan. Of zelfs alléén die lijnen laten staan. Dus je ziet: hulplijnen zijn prima, en zijn er voor jou om je te helpen. Fijn toch!